http://jomnamag.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C%3A%D8%AC%D9%84%D8%AF_%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%3A%D9%81%D8%AA%D8%AD_%D9%85%D8%B5%D8%B1_%D9%88_%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D9%87 2026-05-10T19:14:14Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.40.1 http://jomnamag.org/index.php?title=%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C:%D8%AC%D9%84%D8%AF_%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85:%D9%81%D8%AA%D8%AD_%D9%85%D8%B5%D8%B1_%D9%88_%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D9%87&diff=95&oldid=prev 2023-10-17T15:26:01Z

<p>صفحه‌ای تازه حاوی « ابن اسحاق کو ید: وقتی عمر از شام فراغت یافت به عمروبن‌عاص نوش ت که با سپاه عویش سوی مصررود واوبرفت وبه سال بیستم باب‌الیون راگشود. ابوجعفررگوید: درباب فتح اسکندریه حلاف هست» بعضی ها گفته‌اند به سال پیست‌و پنجم وسال دوم خلافت عشمان گشوده شد...» ایجاد کرد</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> <br /> ابن اسحاق کو ید: وقتی عمر از شام فراغت یافت به عمروبن‌عاص نوش ت که<br /> با سپاه عویش سوی مصررود واوبرفت وبه سال بیستم باب‌الیون راگشود.<br /> <br /> ابوجعفررگوید: درباب فتح اسکندریه حلاف هست» بعضی ها گفته‌اند به سال<br /> پیست‌و پنجم وسال دوم خلافت عشمان گشوده شد وعامل آن عمروبن‌عاص بود .<br /> <br /> سس سس<br /> <br /> کو ید: وچون‌بابالیونرا کشودیم‌ازدهات روستایی که‌مابین آ نجاو اسکندر به<br /> بوديکايك گذشتیم تا به بلهیب رسیدیم که‌از دهکده‌های روستابود و آنرا دهکد؛ر نس<br /> <br /> 3 ص ۰ محم.__<br /> نب م , کفتند: وداممت ان ما به مدنته. فا نوفدم ود<br /> <br /> �۱۹۳۰<br /> <br /> ترجمهً تادیخ طبری<br /> <br /> گوید: وچون‌به‌بلهیب رسیدیم فرمانروای اسکندریه کس پیش عمرو بن‌عاص<br /> فرستاد که من به کسانی که بنظرم از شما گروه عربان منفورتر بودند » یء‌نی پارسیان<br /> ورومیان» جزیه‌می‌دادم اگر بخواهی به تسوجزیه‌میدهم به شرط آنکه هرچه اسیر از<br /> سرزهین من گرفته‌اید پس‌دهید.<br /> <br /> گوید: عمروبن‌عاص به اوپیغام داد که پشت‌سرمن امیری‌هست که‌نمی توانم<br /> بی‌نظر او کاری را به سربرم» اگر خواهی دست از تومیدارم و دست از من‌بدار تا<br /> آنچه را به من پیشنهادکرده‌ای برای اوبنویسم» اگرپذیرفت»من نیزمی‌پذیرم واگر<br /> دستوری جز این داد به کار می‌بندم.<br /> <br /> گوید: واو گفت: «چنین باشد »<br /> <br /> آنگاه عمروبن‌عاص به عمربن حطاب نوشت.<br /> <br /> ضمن نامه پيشنهاد فرمانروای اسکندریه را یادکرد. هنوز باقیمانده اسیران‌آنها بسه<br /> <br /> دست مابود. در بلهیب توقف کردیم ومنتظر نامهةٌ عمر ماندیم تا بیامده و عمرو آنرا<br /> برما فروخواند وچنین بود.<br /> <br /> «..اما بعد» نامه تورسید که نوشته بودی فرمانروای اسکندربه<br /> <br /> «پیشنهاد کرده که جز به دهد» بشرط آنکه اسیر ان‌سرز مین وی‌راپس بدهی.<br /> <br /> «یجان‌عودم جزیه‌ای که پیوسته به ما ومسلمانان پس‌از ما رسد به نزد من<br /> <br /> «خوشتر از غنیمتی است که تقسیم‌شود و گو بی‌نبود. به‌فرمانروای اسکندریه<br /> <br /> «پيشنهاد کن به تو جزیه دهد به این شرط کسه‌اسیران آنها راکسه به دست<br /> <br /> «شماست میان‌اسلام ودین قومشان مخیر کنید: هر که اسلام اختیار کرد<br /> <br /> «جزو مسلمانان است ووظایف و تکالیف وی همانند آنهاست وهر که دین<br /> <br /> «قوم خویش اختیار کرد مانند دیگر همکیشان‌خودجزیه‌رهد. اسیر انی که‌به<br /> <br /> «سر زمب؛, عر ت‌یر اکنده‌اند او به....-- که وانمت وستده‌اند» بت دادنشان<br /> <br /> �عمرو کس فرستاد و مضمون نامه امیرمومنان را به‌فرمانروای اسکندربه خبر<br /> دادواو گفت: «جنین باشد»<br /> <br /> گوید: ما اسیرانی را که به دست داشتیم فراهم آوردیم» نصرانیان نیر فراهم<br /> آمدند. یکی را از آنها که به‌دست ما بودند میاوردیم واورا میان اسلام و نصر انیت<br /> مخیر می کرددم» اگر اسلام اختیار می‌کرد» تکبیری می‌گفتیم که از تکبیرمان به<br /> هنگام فتح دهکده رساتر بود. آنگاه وی را به‌حودمان می‌پیوستیم. واگر نصرانیت<br /> <br /> پیش آوردیم ابومریم عبدالله‌بن عبدالرحمان بود.<br /> <br /> قاسم‌بنقزمان‌گو ید: اورا دیدم که سردسته (عریف) بنیز بید بود.<br /> <br /> زیاد گوید: اسلام و نصرانیت بدوعرضه کردیم» پدر ومادر وبرادرانش جزو<br /> نصاری بودند » اسلام اختیار کرد ووی را بطرف خودمان آوردیم و پدر و مادر و<br /> برادرانش برجستند واورا از دست ما می کشیدند چندانکه جامه‌های وی را به‌تتش<br /> دریدند وا کنون چنانکه می‌بینی سردستهً ماست.<br /> <br /> گوید: پس از آن اسکندریه گشوده شد و وارد آن شدیم واین زباله‌دان که<br /> اکنون هست؛ ب رکنار اسکندریه بود و اطراف آن سنگ بود چنانکه هست و کمو<br /> بیش نشده» هر که پندارد که براسکندریه ودهکده‌های اطراف آن جزیه نبود و مردم<br /> آن پیمان نداشتند بخدا درو غمی‌گوید.<br /> <br /> قاسم‌بن‌ق&lt; مان گو بد: این حدد.؛..&quot; تتجا به مبان آمد که شاهان ینت امه ده<br /> <br /> �۱۹۳۲ ترجم‌تادیخ‌طبری<br /> <br /> سس سس سس س<br /> <br /> سالار ان مصر می‌ نوشتند که مصر به جنگ کشوده شد و آنها بند ان مسا هستند» که<br /> هرچه خواهیم دربارة آنها اراده کنیم وهرچه خواهیم کنیم.<br /> <br /> فتحی نصیب کرد سالار آنجا باشد آنگاه‌ز بیر بن‌عوام را ازپی فرستاد که کمك وی<br /> باشد. ابوعبیده را نیز سوی رماده فرستاد و گفت اک خدا فتحی نصیب کرد به کار<br /> حویش باز گردد .<br /> <br /> عبده گوید: وقتی عمر سوی مدینه باز گشت» عمرو بن‌عاص سوی مصر رفت<br /> وبه باب‌الیون رسید» زبیر نیز از پی اورفت و آنجاف راهم آمدند که ابومریم جائلیق<br /> مصر با اسقف ومردم مصمم به‌مقابله آمدند. مقوقس آنها را برای حفظ دیارخویش<br /> فرستاده بود وچون عمرو آنجا فرودآمد با وی بجنگیدند.<br /> <br /> عمر و کس فرستاد که شتاب مبارید تا حجت برشما تمام کنیم» آنگاه در کار<br /> خویش بنگرید و آنها پاران خویش را بداشتند. سپس عمرو کس فرستاد که‌من‌میان<br /> دوسپاه می آیم؛» ابومریم و ابومریام به سوی من آیند.<br /> <br /> آنها پذیرفتند وبه همدیگر اعتماد کردند» عمروبه آنهاگفت: «شما دو راهب<br /> این دیارید» بشنوید که خدا عزوجل محمدصلی الله‌علیه‌وسلم را به حق‌برانگیخت و<br /> اورا به حق مأمور کرد» محمد صلی‌الله‌علیه وسلم؛ مارا به حق فرمان داد و آنچه را<br /> فرمان داشت به سربرد» آنگاه برفت که درود ورحمت خدا براوباد» و آنجه را به<br /> عهده داشت انجام داده بود ومارا به راه روشن نهاده بود . از جمله چیزها که به ما<br /> دستور داد این بود که حجت به کسان تمام کنیم. پس ما شما را به اسلام می‌خوانیم<br /> ه رکه بپذیرد همانند ماست وهر که نپذیرد جزیه براوعرضه کنیم وحفاظت اورا به<br /> عهده گیریم» پیمبر ما گفته که ما دیار شما رافتح می کنیم و به‌سبب خویشاو ندی که‌در<br /> میانه‌هست» سفارش شما را به‌ما کرده .۰۰ _+سین شبب اکر ببذبرید تعهد ما نسبت به<br /> <br /> �بسم سم دس<br /> <br /> شما مضاعف است. از جمله دهتورهاکه امیر ماداده اینست که با قبطیان نیکی کنید<br /> که پیمبر خداصلی‌الله‌علیه‌وسلم دربار قبطیان سفارش نيك به ما کرده که‌نسبت به آنها<br /> خویشاو ندی داریم و تعهد حفاظ »<br /> <br /> گفتند: «این‌قرابتی است دور که جز پیمبران رعایت آن نکنند» زنی نامدار و<br /> والامقام بودکه دعتر شاه ما بود واز مردم منف بود وشاهی از خاندان آنها بسود<br /> مردم عین‌شمس بر آنها غلبه یافتند وخونشان بریختند وملکشان بگرفتند وبه‌غربت<br /> افتادند و او به دست ابر اهیم‌علیه| لسلام افتاد» آفرین براوباد» مارا امان بده تاپیش‌تو<br /> باز آییم»<br /> <br /> عمرو گفت: «کسی همانند من فریب نمی‌خورده سه روز مهلت می‌دهیم که<br /> بنگرید وبا قوم خویش سخن کنید» سپس با شما جنگ می کنم»<br /> <br /> گفتند: «مدت را بیفزای» وعمرو روزی بیفزود.<br /> <br /> باز گفتند: «مدت را بیفزای»وعمرويك روز دیگر بیفزود.<br /> <br /> پس سوی مقوقس رفتند که می‌خواست بپذیرد اما ارطبون نگذاشت شت جواب<br /> مو افق دهدو کفت که جنک باید کرد.<br /> <br /> دوراهب به مردم مصر گفتند: «ما می کوشیم که از شما دفا ع کنیم وسوی آنها<br /> باز نمی گردیم. چهار روزه‌انده که در اثنای آن حادثه‌ای نخو اهد بود و امیدو اریم‌در<br /> <br /> امان باشید .»<br /> <br /> ناگهان عمرووزبیر در معرض شبیخون فرقب قز از گر فتندا. اماعمرو آماده‌بود<br /> <br /> ‌-<br /> <br /> فرما فرستاد که آنجا فرود آمد و نیز عوف بن‌مالك را سوی اسکندربه فرستاد و<br /> <br /> هريك از آنها به مردم شهری که مقابل آن بودند گفتند اکر برون‌آیید در امان خواهید<br /> نخ6 ااز مایت بسا 5<br /> <br /> �اس سس ِ<br /> <br /> ۱۳۲۴ ترجمةٌ تادیخ طبری<br /> <br /> _ سس<br /> <br /> کفتند: «چنین باشد» اما در انتظار مردم عین‌شه‌س‌بودند ومسلمانان کسانی‌را<br /> که مابین دوشهر بودند به اسیری گر فتند.<br /> <br /> عوف‌بن‌ما لك گفت: «ای مردم اسکندر به شهر شما جه زیباست»<br /> <br /> گفتند: «اسکندر گفت : شهری بسازم که محتاج خدا باشد و از خلق بی‌نیاز<br /> ورونق آن‌بماند.»<br /> <br /> ابرهه به مردم فرما گفت: «ای مردم فرما شهر شما چه کهنه است»<br /> <br /> گفتند: «فرما گفت: شهری‌بسازم که از خدابی‌نیاز باشدوبه‌مردم محتا ج‌ورونق<br /> آن‌برفت» اسکندر وفرما دو برادربودند.»<br /> <br /> ابوجعفر گوید: بکفتة ابن کلبی‌دو بر ادر بودند و اسنکدریه: و فرمابه آنهاانتساب<br /> بافت» هرروز در فرما چیزی ویران می‌شود ومنظرة آن کهنه‌شده اما رونق اسکندر به<br /> بجا مانده‌است.<br /> <br /> ابوعشمان گو ید: وقتی عمر درعین شمس با جماعت مقابل شد» پادشاهی‌میان<br /> مردم قبط و نو به مشترك بود وزبیر همراه عمرو بود» مردم مصربه شاهشان گفتند: «با<br /> قوم ی که کسری و قبصر را بشکستند و بردیارشان تسلط يافتند چه خو اهی کرد؟بااین<br /> جماعت صلح کن و پیمانی ببند وبا آنها مقابله مکن ومارا مقابل آنها مبر .»و این‌به‌روز<br /> چهارم بود اما شاه نپذیرفت.<br /> <br /> آنگاه حمله آغاز شد وجنگٌدر گرفتزبیر به بالای حصار رفت وچون او را<br /> بدیدند در را به روی عمرو بکشودند و به‌صلح پیش وی آمدند که پذیرفت و زبیر به<br /> جنکك وارد شهر شد وهمراه آنها از در پیش‌عمرو آمد واز آن پس که در خحطر هلاله<br /> بودند پیمان کردند و آنچه به جنگ گرفته شده بود مشمول‌صلح شد وذمی‌شدند.<br /> پیمان صلح چنین بود:<br /> <br /> «بنام خدای رحمان رحیم<br /> <br /> #سسن<br /> <br /> و اد&quot; اماننامه‌انت-...-.صطم ود عاص به م دم مص مر دهد که<br /> <br /> �۳ نسمست سیم نیس مس مس سسست ریسم سصمت<br /> <br /> جلد پنجم ۱۹۳۵<br /> <br /> « جان‌ها ودین واموالشان و کلیساهایشان وصلیبهایشان ودشت و دریاشان<br /> « در امان است که در چیزی از آن دخالت نشودو کاهش نگیردو نو بیان با<br /> «آنها ساکن نشوند.<br /> <br /> « مردم مصر وقتی براین صلح همسخن‌شوند و افزایش‌نهرشان<br /> «به‌پنجاه هزار رسدباید جزیه بدهند. حطاهای‌دزدانشان را به‌عهده دارند.<br /> «ا گر کسانی نپذیرند به اندازه‌آنها جزیه برداشته شود ون‌سبت به آنها که<br /> «نپذیر فته‌اند تعهدی نداریم ار نهر به سر رسد واز آن مقدار کمتر شود<br /> <br /> «آ نچه بایدشان داد سه قسمت شود وهربار يك سوم دادنی را بدهند.»<br /> «پیمان وذمه خدا وذمةٌ پیمبر وذمةٌ خلیفه وذمة ممنان ضامن این<br /> «مکتوب است .نو بیانی که ببذیر ند باید فلان و فلان‌مقدارسر کمك‌بدهند»<br /> «و فلان و فلان مقدار اسب و از غزا مصون مانند و از تجارت صادر و<br /> «وارد منع نشوند. (<br /> زبیر وعبدالله و محمدشاهد مکتوب شدند. وردان نوشت وشاهدشد.<br /> همه مردم مصر به صلح در آمدند و آن‌را پذیرفستند و سپاهها فرا خوانده‌شد<br /> شدند وعمروفسطاط را بنیان کرد و مسلمانان در آن مقر گرفتند .<br /> آنگاه ابومریم و ابومریام بیامدند ودربارة کسانی که پس از جنگ اسیر شده<br /> بودند باعمروسخن کردند.<br /> عمرو گفت: «مگر عهدو پیمانی دارند؟ مگر با شما به صلح نیامدیم وهمانروز<br /> به ما تاختید؟» این بگفت و آنها را براند که برفتند ومی گفتند: «تاووقتی که‌ماباز آییم<br /> <br /> �ترجمةٌ تادیخ طبری<br /> <br /> ۱۹۳۶<br /> <br /> سس نس<br /> <br /> عمرو گفت: «شما به ما حمله‌می کنید وها تعهد حفاظ آنها را داریم؟»<br /> <br /> کفتند: «آری»<br /> <br /> اما عمرو آن اسیران را بر مردم تقسیم کرد که پخش کردند ودر دیار ععرب<br /> پرا کنده شد .<br /> <br /> آنگاه مژده بر با خمسها پیش‌عمر رسید و فرستاد گان بیامدند » عمر از آنها<br /> پرسش همی کرد که به اوخبر می‌دادند تا به گفتگوی جائلیق وبار وی رسیدند .<br /> <br /> عمر گفت: « بنظر من آنها درست می‌گویند وشما تجاهل می کنید ودرست<br /> نمی‌گویید. هر که با شما جنگیده امانش ندهید اما هر که‌نجنگیده و چیزی از آنها و<br /> مردم دهکده‌ها گرفته‌اید در آن پنج روز مشمول امان بوده تابه سررضد.»<br /> <br /> آنگاه کس در آفاق فرستاد تا اسیرانی را که در آن پنج روز از مردم‌نجنگیده<br /> گرفته بودند پس آورد» بجز آنها که بعداز آن به جنک آمده بودند» وهمه راپس‌داده<br /> مکر آنهاکه از گروه اخیر بودند.<br /> <br /> قبطیان به در عمرو بودند وعء‌رو خبر یافت که گفته بودند: « چه ژنده پوشند<br /> این عربان؟ وچه خویشتن را خوار می‌دار ندا چگونه کسانی همانند ما تسلیم آنها<br /> شده‌اند؟ »<br /> <br /> عمروبیم کرد که این پندارمایةٌ تحريك آنها شود وبگفت تا شترها کشتند و با<br /> آب ونمك پختند وسران سپاهها را بگفت تا حاضر شوند ویاران خویش را خسبر<br /> کنند» وبنشست وبه مردم ۰صر اجازه داد و کوشت و آبگوشت آوردندو بر مسلمانان<br /> بگر دانیدند که عرب‌وار بخوردند و بربودند وسر کشیدند. همه عبا داشتند وسلاح<br /> نبود .<br /> <br /> «ردم مصر برفتند وطمع وجرئتشان‌افزوده بود. آنگاه عمر به سران سپامها<br /> پیغام داد که روز بعد با باران خویش بیایند و بگفت تا با لباس و پاپوش مردم مصر<br /> <br /> بیایند ویاران خویش را نیز بدین کار وا.!. نف وحنان کر دند. به‌مر وم مصر زب<br /> <br /> �جلد پتجم 2۳17 ۱۹۳۷<br /> اجازه حضور داد ووضعی دیدند جز آنچه روز پیش دیده بودند. کارسازان‌اقسام<br /> غذاهای مصر بیاوردند که‌عر بان‌ماننده‌ردم‌مصرغذا خوردندورفتار آنها داشتند.مصریان<br /> پرا کنده شدند وبد گمان بودند ومی گفتند با ما حیله کردند .<br /> <br /> آنگاه عمروبه سران سپاهها پیغام داد که فردابرای‌سان سلاح بردارید و روز<br /> بعد برای‌سان بیامد و به‌مصریان اجازهٌ حضور داد وسیاه رابه آنها عرضه کرد آنگاه<br /> گفت: «دانستم که وقتی‌صرفه‌جویی عربان و نامهیایی آنها را دیدید خودتان را چیزی<br /> به‌حساب آوردید و بیم کردم به هلاکت افتید» خواستم وضع آنها را به شما بنمایم<br /> که در سرزمین حویش جک نه‌اند. آنگاه وضع ابشان را در سرزمین شما مایم<br /> آنگاه وضع ابشان را در جنگ بنمایم که معاش آنها چنین است اما برشما ظفر<br /> یافته‌اند. و پیش از آنکه غذای روز دوم را از دیار شما به دست آرند بر آنجا دست<br /> یافته‌اند. خو استم بدانید اینان که روز سوم دیدید معاش روز دوم‌را رمانکنندو به<br /> معاش روز اول باز نگردند.<br /> <br /> مصر را بدوداد که در آنجا مقر گرفت.<br /> <br /> عمرو بن‌شعیب گوید: وقتی میان عمروومقوقس درعین شمس تلاقی شد ودو<br /> سیاه بجنگیدند مسلمانان دورادور جولان می‌دادند وعمروملامتشان کرد. تک از<br /> مردم بمن کفت: «مارا که از سنگک و آهن نیافر بده‌اند»<br /> <br /> عمرو گفت: «خاموش باش که تويك سکسی»<br /> <br /> آن مردگفت: «تو نیر سالار سکانی. 6<br /> <br /> گو بد: وجون این کار ادا نم مس شوت عم و بانگک زد که تاد ان سم خحداصل -<br /> <br /> �۱۹۲۸ ترجمةٌ تادیخ طبری<br /> <br /> | لله‌علیه‌وسلم کجایند؟ و کسانی از اصحاب پیمبر خدا که حضور داشتند بيامدند .<br /> <br /> عمرو گفت: «پیش رو ید که خدا مسلمانان رابه‌سبب شما ظفر می‌دهد.»و آنها<br /> که ابوبرده وابوبرزه جزوشان بودند پیش رفتند ومردم به دنبال آنها به‌دشمن‌حمله<br /> بردند وظفری نه‌ایان یافتند ودر ماه ربیع‌الاول سال شانزدهم» مصر کشوده شد و<br /> مك اسللام در آنجا پای گرفت وبرامتها وملوك چیره ميشد. در این وقت مردم مصر<br /> به دور اجل بودند ومردم مکران بدور رابیل وداهر بودند ومردم سیستان به دورشاه<br /> و کسان وی بودند ومردم حراسان و باب و اقوام دیگر به دورخاقان بودند وعمر آنها<br /> را از اهل اسلام بداشت واکر رهاشان کرده بودچه‌کارها که نمی کر دند.<br /> <br /> ابن لهیعه‌گوید: و قتی مسلمانان مصر را گشودند بحه غزای نوبه مصر رفتند و<br /> با زخمها باز آمدند وجش‌ها از دست داده بودند که‌تیر اندازان‌ماهر آنجا بودو آنهارا<br /> تیر اند از ان چشم می‌نامیدند وچون عبدالله‌بن‌سعدین‌ابی‌سرح والی مصرشد که‌عتمان<br /> ابن‌عفان او راولایت‌داده بود بانوبیان صلح کرد که هر سال‌گرومی از مردم خویش<br /> را به مسلمانان هدیه کنند و مسلمانان نیز هرساله مقداری معین آذو قه و جامه‌و امثال آن<br /> به نو پیان هدیه کنند .<br /> <br /> گوید: عشمان‌ین‌عفان وخلیفگاه وامیر انپس از وی‌این‌را اجراکردندوعمرین<br /> عبد العزیز نیز به رعایت مصالح مسلمانان آنرا تایید کرد.<br /> <br /> سیف گوید: به ماه‌ذیقعدة سال شانزدهم عمر برسواخل مصر پادگانها نهاد و<br /> سبب آن بو دکه هرقل از راه دریابه‌غزای مصر وشام آمد و شخصا به مردم حمص<br /> خاخت. دی او بوقیتزصه سار وخشماه ان بخلافت عطر کته انوادیب<br /> <br /> ابو جعفر و بد: در این سال» یعنی سال بیستم؛ ابو بحربه کندی» عبدالله‌سن-<br /> قیسبه غزای سرزمین روم‌رفت‌وچنانکه گویندنخستین کس‌بود که‌و اردآن سرزمین<br /> شد وبه قولی نخستین کس از مسلمانان که وارد سرزمین روم شد میسر ین مسروق<br /> عبسی بود که با سلامت وغنیمت باز امد...یی<br /> <br /> �جلد پنجم ۱۹۹<br /> <br /> کوید: به گفتهٌ و اقدی در این سال قدامقین مظعون از بحرین معسزول شد و<br /> به سیب شر ابخواری حد خورد. وهم در این سال عمر ابوهریره را عامل بحرینو<br /> یمامه کرد.<br /> <br /> گوید: وهم در این سال عمرفاطمه دختر و لید را که مادر عبدالرحمان بن-<br /> حارث بود به زنی گرفت .<br /> <br /> وهم در این سال بلال‌بن‌ر با ح رضی‌الله‌عنه در گذشت ودر قبرستان دمشق به<br /> خالارفت.<br /> <br /> و هم در این سال عمرء» سعد را از کوفه معزول کرد که مردم کسوفه از او<br /> شکایت داشتند ومی گفتند: «نماز نیکو نمی کند.»<br /> <br /> وهم در این سال عمر خیبر را میان مسلمانان تقسیم کرد و یهودات را از آنجا<br /> برون کرد و ابوحبیبه را به فد فرستاد که نصف م&lt;صول ونصف زمینارا برای‌آنها<br /> مقرر کرد و سوی وادی‌الثری رفت و آنجا را تقسیم کرد.<br /> <br /> وهم در این سال » یعنی سال بیستم &gt; به فتةٌ واقسدی عمر دیوانها را بدید<br /> آورد.<br /> <br /> ابو جعف رگوید: «گفتارمخالف وی را آورده‌ایم.»<br /> <br /> وهم در این سال عمر علقمةبن‌مجزز مدلجی را از دریا سوی حبشه فرستاد<br /> وسبب آن بود که حبشیان به بکی از حدود اسلام دست انداعته بودند و آسیب زده<br /> بودند» آنگاه عمر ملتزم شد که هر گز کسی را به درا نفرستد,<br /> <br /> اما به گفتةٌ ابومعشر غزای سیاهان به دریا به سال سی‌ویکم بود.<br /> <br /> واقدی گو ید: دراین سال در ماه شعبان؛ اسیدبن‌حضیر در گذشت‌وهم‌در این<br /> سال زینب دختر جحش در گذشت .<br /> <br /> در این سال عمر سالار حج بود وعاملان وی برولایات همان عاملان سال<br /> <br /> 7 دبس .۳<br /> <br /> �۱۹۳۰ ترجمةٌ تادیخ طبری<br /> <br /> پیش بودند» بجز آ نها که گفتيم معزو لشان کرد و کس دیگر بجایشان نهاد و یز قاضیان<br /> وی همان کسان سال‌پیش بودند .</div>

Admin