http://jomnamag.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C%3A%D8%AC%D9%84%D8%AF_%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%3A%D9%81%D8%AA%D8%AD_%D8%A8%D8%A7%D8%A8 2026-05-10T19:06:09Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.40.1 http://jomnamag.org/index.php?title=%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C:%D8%AC%D9%84%D8%AF_%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85:%D9%81%D8%AA%D8%AD_%D8%A8%D8%A7%D8%A8&diff=106&oldid=prev 2023-10-17T15:34:51Z

<p>صفحه‌ای تازه حاوی « بکفتةً سیف فتح باب دد این سال بود گوبد: بکفتةٌ راویان عمر ابوموسی را به بصره پس برد و سراقةبن‌عمرو را �۱۹۸۳ ترجمةٌ تادیخ طبری بس سراقه» عبدالر حمان‌بنر بیعه را پیش فرستاد و از پی‌اوروان‌شد تا وقتی‌از آذربیجان برون شد وراه‌باب گرفت نزدیک...» ایجاد کرد</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> بکفتةً سیف فتح باب<br /> دد این سال بود<br /> <br /> گوبد: بکفتةٌ راویان عمر ابوموسی را به بصره پس برد و سراقةبن‌عمرو را<br /> <br /> �۱۹۸۳ ترجمةٌ تادیخ طبری<br /> <br /> بس سراقه» عبدالر حمان‌بنر بیعه را پیش فرستاد و از پی‌اوروان‌شد تا وقتی‌از<br /> آذربیجان برون شد وراه‌باب گرفت نزدیکیهای آن به‌بکیر رسید و اورا به پهلوی<br /> سیاه گماشت و با آرابش وارد دبار پاب شد.<br /> <br /> عمر حبیب‌بن‌مسلمه را نیز به كمك اوفرستاد» وی را از جزیره روانه کرد و<br /> زیادبن‌حنظله را به جای وی سوی جزیره فرستاد.<br /> <br /> وچون عبدا لرحمان‌بن‌ربیعه در دیارباب به نزديك شاه رسید (در آن هنگام<br /> شاه آ نجا شهر بر از بود که‌از مردم فارس بود وبر آن مرز بود واصل وی از خاندان<br /> شهر بر ازشاه بود که بنی‌اسر اثیل را تباه کرد وشام را از آنهاخالی کرد)شهر براز نامه<br /> نوشت وامان خحواست که پیش عبدالرحمان آید و او امان داد که بیامدو گفت: «من در<br /> مقابل دشمنی سخت کوشم واقوام مختلف که به حرمت واعتبار انتساب ندارند .<br /> شابسته نیس تکه مرد صاحب اعتبار وشهزن به امثالاینان کم کند و برضد صاحبان<br /> اعتباروريشه از آنها كمك بگیرد که‌مرد صاحب اعتبار هر کجاباشد خو یشاوندصاحب<br /> اعتبار است .<br /> <br /> «من با مردم قبج وارمن نسبتی ندارم: شما بردیار من و قوم من تساطیافته‌اید»<br /> من اکنون از شما هستم» دست من با دست شماست و دل من سوی شماست. خدا<br /> ما وشمارا مباره بدارد» جریةً ما از شما ست وظفر با شماست که هرجه حواهید<br /> کنید» مارا به جزیه زبون مکنید که در مقابل دشمن ضعیف شویم.»<br /> <br /> عبدالرحمان گفت: «بالاتر از من مردی هست که نزديك تسو رسیده سوی او<br /> درو»و اورا عبور داد که سری‌سراقه رقت و باوی چنان گفت.<br /> <br /> سراقه گفت: «این را دربارةٌ کسانی که همراه تو باشند مادام که چنین باشند<br /> می‌پذیرم »هر که بماند وجنکک نکند بناچار باید جزیه دهد. »<br /> <br /> شهر براز پذیرفت واین دربارةٌ مشر کانی که با دشمن جنگ‌می کردند رسم‌شد<br /> <br /> فاگ نو ۵ وم ره افتتعك دا متباند رمق و ند ۱ بت یه آن ناژ آنماه داشته<br /> <br /> �جلد پنجم ۱۹۸۰۳<br /> <br /> ادن<br /> سراقه‌این را برای عمر بن‌حطاب نوشت که اجازه‌داد ونیگوشمرد. از همه<br /> نقاط آن عرص کوهستانی محل مسکونی نیست که ارمنی در آن نباشد مر ازفار<br /> که در اطراف آن سکونت دارند. جنگ وه‌جوم؛ مردم مقیم را نابود کرد و آنها<br /> که اهل کوهستان بودند سوی کوهها رفتند واز سکونت زمین خود باز ماندند و در<br /> آنجا جز سپاهیان و کسانی که كمك آنها بودند یا آذوقه می آوردند کس‌مقیم نبود.<br /> از سر اقةبن‌عمرومکتو بی گرفتند به این مضمون:<br /> «بنام خحدای رحمان رحیم<br /> «اين اما نیست که سر اقةبن‌عمرو»عامل امیرمومنان»عمربن خطات<br /> «به شهر براز وسا کنان ارمینیه وارمنیان میدهد» جانها ومالها و دینشان را<br /> «امان میدهد که زیان نبینند وپراکنده شان نکنند. مردم ارمینیه وابسواب»<br /> «از مقیم‌و کو چ وهر که اطرافشان باشد وبا نها پیوندد»میباید وقتی هجومی<br /> «ر خ‌دهد رامی‌شو ند ودستورولایت‌دار را» هجوم‌باشد یانباشد» اجرا کنند<br /> «هر که این را ببد برد جزبه از او برداشته شود مگر آنها که‌سپاهی شدها زد<br /> « که سپاهی شدن بجای جزیةٌ آنهاست وه رکه مورد حاجت نباشد و به‌اند<br /> «مانند دیگر مردم آذربیجان عهدددار جزیه‌است اگرسپاهی شو ندر اهنمایی<br /> «و میهمانی بك روز کاملء از آنها برداشته شود و اگر ترك کردند باید<br /> « بدهند .<br /> « عبدا لرحمان‌بن‌ربیعه و سلمان بن‌ر بیعه و بکیرینعبدالله شاهد<br /> (« شدند .<br /> «مرضی‌بن»قرن نوشت وشاهد شد »<br /> پس از آن سراقه» بکیر بن‌عبدالله وحبیب بن‌مسلمه وحذیفةین اسید و سلمان‌بن<br /> رنه وا مهم دم کم هستاتهات ااظ .تساه نکن ۱ یه مه فا اه مس<br /> <br /> �سراقه خبر فتح وفرستادن این کسان را برای عمربن حطاب نوشت. عمر<br /> پنداشت که‌اين کار به آن‌صورت سرانجام ندارد که کسانی رابی‌لوازم فرستاده‌بود. که<br /> آنجا مرزی بزرگ بود وسپاهی بزرگ آنجا بود و پارسیان منتظر بودند که آنها چه<br /> می کنند و آنگاه جنک را رها کنند یا آغاز کنند و چون اطمینان بافتندوعدالت اسلام<br /> را خوش دیدند سراقه بمرد وعبدا لرحمان‌بن‌ربیعه را جانشین کرد.<br /> <br /> سرانی که سراقه فرستاده بود برفتند و هیچکس جایی راکه سوی‌آن رفته<br /> <br /> «بنام خدای رحمان رحیم<br /> <br /> «اين امانیست که بکیربن‌عبدالله به مردم موقان کوهستان قبسج<br /> «می‌دهد که ما لها وجانها ودینشاد ورسومشان ایمن است در مقابل جزیه<br /> «از هربالغ يك‌دیناریا بهای آن» و نيك‌خواهی ورهنمایی هرمسلم‌ان و<br /> «مهمانی يك روز وشب. مادام که چنین کنند و نیکخواه باشند درامانند و<br /> «واين بعهد ماست ویاری از خدا می‌جوییم واگر نکردند و خللی از<br /> «آ نها عیان شد امان ندارند» مکر آنکه همه خحلل اندازان را تسلیم کنندو<br /> «وگرنه آنها نیز همدستی کرده‌اند.<br /> <br /> « شماخ‌بن‌ضرار ورساس بن‌جنادب وحملة‌بن‌جویه شاهد شدندبه<br /> <br /> �جلد پنجم ۱۹۸۵<br /> <br /> عبدالرحمان با سیاه رو ان‌شدو ازباب گذشت. شهر براز بدو گفت:«می‌خواهی<br /> چه کنی؟ »<br /> <br /> گفت: «آهنگ قوم بلنجردارم.»<br /> <br /> گفت: «ما باینر اضی ایم که ابن سوی باب ما را آسوده گذاردند .»<br /> <br /> عبدالرحمان گفت: «ولی ما به این راضی نیستیم و می‌خو اهیم در دیارشان<br /> به آ نها حمله کنیم» بخدا کسانی همراه ماهستند که اگر امیرمان اجازةٌ پیش‌رفتن دهد<br /> با آنها به‌قوم ردم می‌رسم)<br /> <br /> گفت: «آنها کیانند؟)<br /> <br /> گفت: «اقواعی هستند که صحبت پیمبر خدا صلی‌الله علیه و سلم‌داشته‌اند و به<br /> این دین گرویده‌اند. جماعتی که در جاهلیت حیا وبسزرگسواری داشته‌اند وحیا<br /> و بزرگواریشان بیفزوده واين پیوسته در آنها هست وپیوسته ظفربا آنهاست تاکسانی<br /> که بر آنها چیره می‌شوند تغییرشان دهند وبه سب بکسانی که تغییرشان میدهند از<br /> حال خویش بگردند»<br /> <br /> پس عبدا لرحمان در ایام عمر باقوم بلنجر غزایی داشت که زنی بیوه نشد<br /> و کودکی یتیم نشد وسپاه وی به‌غزای بیضا تا دویست فرسنگی بلنجر رفت» بار<br /> دیگر به‌غزا رفت وسالم ماند ودرایام عثمان نیز غزاها داشت.<br /> <br /> عبدالرحمان‌در ایام حلافت عثمان کشته شد واین به‌هنگامی بود که مردم<br /> کوفه برضد عثمان برخاسته‌بودند که چرا بعضی مرتدشدگان را بکار گماشته بود<br /> مکٌّر اصلاح شوند امانشده بودند دنیا طلبان برمردم کوفه تسلط یافته‌بودند. و این<br /> تباهشان را بیفزود وبر عثمان سخت گرفتندواو به‌تمثیل شعری می‌خو اند که مضمون<br /> آن چنین بود:<br /> <br /> «من وعمرو» همانند کسی بودیم.<br /> <br /> «که‌سکش را جاق کرد. ...وه<br /> <br /> �سس مس ___ ۳<br /> <br /> 5۳۳ ترجمة تادیخ طبری ‏<br /> <br /> «ونیش وناخن‌سکك وی را زخمی کرد»<br /> <br /> سلمان‌بن ر بیعه گوید: وقتیعبدا لرحمان‌بنر بیعه‌سوی‌ترکان رفت‌خدا نگذاشت<br /> ت رکان برضد او برخیزند و گفتند: «این مردکه چنین جرئت آورده فرشتگان را به<br /> همراه دارد.» وحصاری شدند وفراری شدند وعبدالرحمان با غنیمت وظفر باز آمد<br /> واين در ایام خلافت عمر بود.<br /> <br /> گوید: عبدالرحمان‌درایامعثمان‌نیز باتر کان غزاها داشت‌وظفر با اوبود تاوقتی<br /> که مردم کوفه‌دیگر شدند که چراءثمان کسی را که‌چرا مرتدشده‌بودبکار گماشته‌بود و<br /> عبدالرحمان بار دیگر به‌غزای ترکان رفت که ترکان همدیگر را بملامت گرفتند<br /> ویکیشان بدیگری گفت: «اینان مر کگک ندار نلم»<br /> <br /> گفت: «بیازمایید» چنان کردند ودر بیشه‌ها کمین کردند ویکی از آنها به<br /> غافلگیری تیری به یکی از مسامانان زد و او را بکشت ویاران وی‌گریختند وترکان<br /> برضد عبدالر حمان‌برخاستند وجنکی‌سخت کردند ومنادی‌ازدل فضانداداد: «خاندان<br /> عبدالرحمان صبوری کنید که وعده‌گاه شما بهشت است.»<br /> <br /> پس عبدالرحمان بجنگید تا کشته شد ومسلمانان عقب رفتندآنگاه سلمان‌بن<br /> ربیعه پرچم را بگرفت و بجنگید ومنادی از دل فضانداداد: «خاندان سلمان‌بن ربیعه<br /> صبوری کنید»<br /> <br /> سلمان گفت: «مگر ترس از ما می‌بینی »» آنگاه بامردم رو ان شد.<br /> <br /> سلمان وابوهر یره دوسی سوی‌گیلان رفتند و از آنجا به‌گرگان رسیدند وپس<br /> از این حادثه تر کان جرات‌گرفتند واين مانع از آن نبود. که پیکر عبدالرحمان را<br /> نگهدارند که تا کنون بوسیلةً آن طلب باران میکنند.<br /> <br /> مطربن ثلج تمیمی گوید: «دربساب» پیش عبدالرحمان‌بن ربیعه رفتم که<br /> شهر براز پیش وی بودء مردی پریده رنگك پیش عبدالرحمان آمد وپهلوی شهر براز<br /> <br /> تاریخ جصان<br /> <br /> �جلد پنجم ۱۸۷<br /> <br /> سرخ بود وزمينةً سیاه) وسخن کردند شهر براز گفت: «ای امیر» میدانی این مرد از<br /> کحا آمده. سالها پیش این مرد را سوی سد فرستاده‌ایم که ببیند وضع آن چیست و<br /> نزديك آن کیست؟ ومالی فراوان توشهةٌ راه او کردم و به شاه مجاور نامه نوشتم وهدیه<br /> فرستادم واز او حو استم که به شاه مجاور خود نامه نویسد وبرای هر يك از شاهان<br /> مابین او وسد هدیه‌ای همراه وی کردم وبه‌هر شاه هدیه داد تا به شاهی ر سید که سد<br /> به‌سرزمین اوست و برای وی به عامل آن‌ولایت نامه نوشت که پیش وی رفت و<br /> عامل شاه بازیار حود را باوی فرستادکه عقاب خویش را همراه داشت وحریری<br /> بدوداد و بازیار از او تشکر کرد وچون نزد سد رسیدند د و کوه بودکه سدی مابین<br /> آن بسته بودند که برابر دو کوه بود وبالاتر رفته بود. پیش سد خندقی بود سیاهتر<br /> از شب ازبس که عمیق بود.<br /> <br /> گوید: ومن در آن‌نگریستم ودقت کردم و آمدم که بر گردم» بازیار به‌من گفت:<br /> «صبر کن تا پاداش ترا بدهم» هر پادشاهی که پس‌از پادشاهی بیاید بمنظور تفرب خدا<br /> بهترین جیزی راکه دارد دراین دره می‌افکند.»<br /> <br /> آنگاه باره‌گوشتی را که همراه داشت ببرید ودر گودال افکند و عقاب سوی<br /> آن جست. گةت: «اگر پیش از آنکه به‌ته رسد آنرا بگیرد که هیچ واگر بسدان نرسد<br /> تا به‌ته برسد جیزی به‌دست آید.)<br /> <br /> پس‌عقاب پیش‌ما آمد که گوشت در پنجه‌های آن‌بود ویاقو تی‌بر آن بود که آنرا<br /> به‌می‌داد» ابنك آن یاقوت است و آنرابه‌شهر براز داد که‌سر خ‌بود. عبدا لر حمان آنر |<br /> بگر فت‌ودر آن‌نگر بست‌و به‌شهر بر از پس داد. آ نگاه‌شهر بر از گفت:«ابن»ازاین‌ولایت»<br /> بعنی باب؛ بهتر است. بخدا که خحصال شما را بیشترار حاندان خسرو دوست دارم؛<br /> ار زیر تسلط آنها بودم وخبر این یاقوت به آنها می‌رسید از من »سی گرفتند» بخدا<br /> مادام که درست پیمانی کنید وشاه بزرگتان درست پیمانسی کند هیچ چیز تاب شما<br /> <br /> نار د.»<br /> ض عایت مسا 5<br /> <br /> �۱۹۸۸ ترجمهٌتادیخ طبری<br /> <br /> آنگاه عبد الرحمان رو به فرستاده کرد و گفت: «وضع این حفره چگونه است<br /> <br /> کفت: «همانند جامه‌ایست که به‌تن این مرد است.»<br /> <br /> گوید: پس او در جامةً من نظر کرد مطربن اج به‌عبدا لررحمان‌بن ربیعه<br /> گفت: «بخدا این مرد سخن راست آورد که دقت کرده ودیده است»<br /> <br /> کفت: «آری صفت آهن وروی را آورده که خداوند گو ید:<br /> <br /> «آتونی زبرالحدید حتی اذاساوی بینالصدفین قال انفخو احتی اذاجعله‌نارا؛<br /> قال آتونی افر غ علیه قطر ا۱»<br /> <br /> بعنی: قطعات آهنی به‌من آرید» تاچون میان دودیو اره پرشد» گفت بدهید تا<br /> آنرا بکداعت» گفت به‌من آرید تا روی‌گداختةبر آن بریزم» عبدا لرحمان به شهر<br /> براز گفت: «بهای مديةٌ توحند است؟» ۱<br /> <br /> گفت: «دراين ولایت یکصد دزار و درولایتهای دور سه هزار هزار»<br /> <br /> به پندار و اقدی دراین سال معاویه به‌غزای تابستانی رفت وبا ده هزار کس<br /> از مسلمانان و ارد دبار رومیان شد.<br /> <br /> بعضی‌ها گفته‌اند وفات خالدین و لید دراین سال بود.<br /> <br /> وهم در این سال بزیدین معاو به وعبدالمللك‌ین ءروان تولد بافتند.<br /> <br /> در این سال عمربن خطاب سالار حج بود» عامل وی برمکه عتاب‌بن اسید<br /> بود» عامل نمن بعلی بن امیه بود وبر دیگر شهرهای »سلمانان عاملان وی همانها<br /> بودند که درسال قبل بوده بودند و ازپیش یادشان کرده‌ایم.<br /> <br /> دراین سال عمر درتقسیم مناطق مفتو ح میان مردم کوف» وبصره تغییر آورد.<br /> <br /> ۱-کهف (۱۸) آبه ۹۵</div>

Admin