http://jomnamag.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C%3A%D8%AC%D9%84%D8%AF_%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%3A%D8%AD%D9%88%D8%A7%D8%AF%D8%AB_%D8%B3%D8%A7%D9%84_%D9%87%DB%8C%D8%AC%D8%AF%D9%87%D9%85 2026-05-10T19:09:54Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.40.1 http://jomnamag.org/index.php?title=%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%DB%8C:%D8%AC%D9%84%D8%AF_%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85:%D8%AD%D9%88%D8%A7%D8%AF%D8%AB_%D8%B3%D8%A7%D9%84_%D9%87%DB%8C%D8%AC%D8%AF%D9%87%D9%85&diff=92&oldid=prev 2023-10-17T13:57:54Z

<p>صفحه‌ای تازه حاوی « سخن از حوادث سال هیجدهم ابو جعفر گوید: دراین‌سال» بعنی سال هیجدهم: محاعه و خشکسالی و ق&lt;طی سخت رخ داد و آنرا سال رمادت گفتند» بعنی هلا کت. کو دد: طاعون عمواس نیزدرهمب. سال بود. �۳ به آنها بزنند وفاسق به قلم رند ره که وی لکن باوی چن نکنند واگسر اص...» ایجاد کرد</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> <br /> سخن از حوادث<br /> سال هیجدهم<br /> <br /> ابو جعفر گوید: دراین‌سال» بعنی سال هیجدهم: محاعه و خشکسالی و ق&lt;طی<br /> سخت رخ داد و آنرا سال رمادت گفتند» بعنی هلا کت.<br /> <br /> کو دد: طاعون عمواس نیزدرهمب. سال بود.<br /> <br /> �۳ به آنها بزنند وفاسق به قلم رند ره که وی لکن باوی چن نکنند واگسر<br /> اصر ار ورزد کشته شود.<br /> <br /> پس عمر به ابوعبیده نوشت که آنها را پیش خوان» اگر پندارند که شراب ۰<br /> حلال است خونشان بریز واگرگویند که حرام است هشتاد تازیانه بزن.<br /> <br /> ابسوعبیده در جمع کسان از آنها پسرسید که گفتند حرام است وهشتاد تاز بانه<br /> به آنها زد وشراب خوردگان از پس خوردن حد از اصرار عویش پشیمانی کردند.<br /> <br /> آنگاه ابوعبیده گفت: «ای مردم شام برای شما حادثه‌ای رخ می‌دهد.» وسال<br /> هلاکت رخ نمود.<br /> <br /> نافع‌گوید: وقتی نامه ابوعبیده دربارٌ ضرار وابسوجندل پیش عمر آمد به-<br /> ابوعبیده نوشت و دستور داد که آنها را در جمع کسان بیارد و بپرسد که آبا شراب<br /> حرام است یاحلال؟ اگرگفتند حرام است هشتاد تازیانه به آنها بزن وبگو توبه‌ کنند<br /> و اگر گفتند حلال است گردنشان را بزن.<br /> <br /> گوید: ابوعبیدآ نهارا بیاورد و بپرسید که گفتند حرام است وحدزد که شرمنده<br /> شدند و خانه نشین شدند و ابو جندل مخبط شد.<br /> <br /> پس ابوعبیده به‌عمر نوشت که ابوجندل مخبط شده مر خدای به دست تو<br /> برای وی‌گشایشی بیارد» به او بنویس وتذ کارش بده پس عمر به ابوجندل نوشت<br /> <br /> و تد کار داد حنین نوشت:<br /> <br /> �جلد پنجم ۱۳<br /> <br /> «یا عبادی‌الذین اسرفوا علی انفسهملاتقنطوا من‌رحمةالله انالله<br /> یغفرالذنوب جمیعا انه هو الغفورالرحیم»۱<br /> <br /> یعنی: ای بندگان من که دربارةٌ خویش زیاده‌روی کرده‌اند» از<br /> رحمت خدا نومیدمشوید که خدا گناهانرا یکسره می آمرزد که او آمرز گار<br /> و رحیم است»<br /> <br /> و چون ابوعبیده نامهةٌ عمر را برای وی خواند رهایی بافت و خبط از وی<br /> برفت» برای دیگر ان‌نیزچنین نوشت که‌بیرون آمدند. عمر به‌مردم نوشت:«به‌حویشتن<br /> پردازید و هر که مستحق تغییر باشد تغییرش‌دهید اما کسی را تحقیر نکنید که بلا میان<br /> شمارواج گیرد.»<br /> <br /> ابوزهر اقشیری دراین باب شعری گفت به‌اين مضمون:<br /> «مکر ندانی که روز گار جوان را به‌عطا افکند.<br /> «وتو ان ندارد که حوادث را بگرداند.<br /> «برادرانم بمردند وصبوری کردم وزاری نکردم.<br /> «اما يك روز از باده صبوری نتوانم.<br /> <br /> �۱۹۱۴ ترجما‌تا دیخ‌طابزی<br /> <br /> ح_- تسد<br /> <br /> می‌وزید» خحاکی‌چون خاکستر می‌پراکند و آن سال را سال رماده (خا کسترریزی)<br /> نامیدند و عمرقسم خوردکه تاباران نبارد لب به‌روغن و گوشت وشیر نزند.<br /> <br /> وچنین بود تا باران بارید ويك پوستچه روغن و يك مشك شیربه بازار آمد<br /> وغلام عم آنز | به چهل خرید وپیش وی آمد و گفت: «ای امیرمق‌منان! حداقسم ترا<br /> به سربرد و پاداش بزرک داد بك مشك شیر وبك بوستچه روغن به بازار آمدو من<br /> آنرا به چهل خریدم. »<br /> <br /> عم گفت: «گران خریده‌ای آنرا صدقه کن که خوش نسدارم مسرفانه چیسزی<br /> بخورم. »<br /> <br /> عمر گفته بود: «جکونه بکار رعیت تو انم پرداخت اگر سختی‌ای که به آنها<br /> می‌ر سد به‌من نرسد.»<br /> <br /> عبدا لرحمان‌بن کعب گوید: در آخر سال هفدهم و آغاز سال هیجدهم بود که<br /> رماده‌بعنی گرسنگی بود ومردم مدینه واطر اف دچار آن شدند و نابودشان کردتا آنجا<br /> که حیوان وحشی به انسان پناهنده می‌شد و چنان شد که یکی بزی‌می کشت و از آن<br /> متنفر ميشد از بس که زشت ولاغر بود.<br /> <br /> گوید: مردم‌چنین بودند ومردم ولایات‌از عمر بازمانده بودند تابلال‌بن‌حارث<br /> مزنی بیامد و اجازه خو است و گفت: «پیمبر خداصلی‌اللهعلیه‌وسلسم مرا به نزدتدو<br /> فرستاده» پیمبر حداصلی الله‌علیه‌وسلم به تومی گوید: ترا هوشیار می‌دانستماماچنین<br /> بیحر کت مانده‌ای» ترا چه‌می‌شود؟)<br /> <br /> عمر گفت: «کی این را دیدی 1»<br /> <br /> گفت: «شب پیش»<br /> <br /> پس عمربرون شدوندای نماز جماعت داد و با مردم دور کعت نماز بکرد.<br /> آنگاه به پاحاست و گفت : « ای مردم » آیاکاری جز ایسن هست‌که باید کرد و<br /> نگ واه ها<br /> <br /> �جلد پنجم ۱۹۱۵<br /> <br /> گفت: «بلال بن‌حارث مزنی چنین وچنان می‌گوید »<br /> <br /> گفتند: «بلال راست می‌گوید ازخدا و مسامانان كمك بخواه»<br /> <br /> پس عمر کسان فرستاد و از مسلمانان کمك خواست که از این‌کار بازمانده<br /> بودو گفت: «الّها کبر بلابه نهایت رسید واز میان برعاست» وقتی‌قومی اجازه‌طلب<br /> بافتند بلا ازایشان‌برداشته شود به سالاران ولایات نوشت که مردم مدینه و اطراف<br /> را دریابید که به نهایت سختی افتاده‌اند ومردم را به طلب باران بیرون‌برد» خود او<br /> نیز با عباس‌پیاده برفت. خطبه‌ای خواند ومختصر کرد آنگاه‌نماز کرد وزانوزدگفت:<br /> «خدایا ترا می‌پرستیم و از تو کمك می‌جویيم. خحدایا مارا ببخش و برما رحمت آرو<br /> از ما حشنود شو»<br /> <br /> آنگاه باز گشت. هنوز به منزل نرسیده بودند که بر که‌ها پرشد.<br /> <br /> سرخ چیزی نبود و بانگ‌بر آورد: «ای دریغ ازمحمدا»<br /> <br /> گوید: وبه خواب‌دید که پیمبر خداصلی‌الله‌علیه‌وسلم بیامد و گفت : «بشارت<br /> که قحطی‌برفت» پیش عمر برو و از من به‌اودرودگوی وبگوی ترا درست پیمان و<br /> محکم کار می‌دانستم» ای عمر دقت! دقت !<br /> <br /> مرد مزنی بیامد تابه در عمر رسید و به غلام وی‌گفت: « برای فرستاده پیمبر<br /> حدای صلی الله‌علیه وسلم اجازه بخواه »<br /> <br /> کو بد: غلام پیش عمر ر....سطوخبر داد که عمر بیمتالا شدو کفت: « نشان<br /> <br /> �۱۹۶ ترجم؛‌تاریخ‌طبری<br /> <br /> وچون بیامد ما وقع را برای وی گفت .<br /> <br /> پس عمر برون شد وبه مردم ندا داد وبه‌منبر رفت و گفت» «شما را بخدایی<br /> که به اسلام‌هدایتتان کر ده» آباچیزی ناخو شابند ازمن دیده‌اید؟)<br /> <br /> گفتند. «نه» برای چه ؟»<br /> <br /> پس عمر خبر را برایآنها بگفت که دریافتند و اودر نیافته بودگفتند: « چنان<br /> می‌ گوید که در طلب باران کو تاهی کرده‌ای ما را به‌طلب باران بر. »<br /> <br /> آنگاه عمر مردم‌راخبر کرد و به‌پاعاست وسخن کرد ومختصر کرد آنگاه دو-<br /> ر کعت نماز کرد و مختصر کرد»سب سگفت:«خدایا پاران‌مادر کارمان‌در مانده‌اند وتوان<br /> ونیرویمان از کار مانده و در کار خویش درمانده‌ایم که بی کمك توقدرت وتوانی<br /> نیست ما را سیر اب کن و بندگان و بلاد را از خشکسالی برهان »<br /> <br /> عبدالررحمان‌بن‌غنم گوید: «عمر به سالاران ولایات نوشت وبرای مردم مدینه<br /> و اطراف از آ ها کمك خواست» نخستین کسی که پیش وی رسید ابوعبيدة بن‌جراح<br /> بود که چهارهزاربار خوراکی همراه داشت که تقسیم آنرا میان مردغ اطر اف مدینه<br /> به عهدهٌ خود او گذاشت وچون به سر برد وپیش عمر آمد گف ت که چهارهزار درم به<br /> او بدهند»<br /> <br /> ابوعبیده گفت: «ای امیرموّمنان بدان حاجت ندارم که‌خداو ئواب اورامنظور<br /> داشته‌ام» آنر| با دنیا ميامیز»<br /> <br /> گفت: «بگیر که چون طلب نکرده‌ای باکی نیست»<br /> <br /> اما ابوعبیده اباکرد.<br /> <br /> گفت: «بگی رکه من بر ای‌بیمبر خداص! *ملیه وسلم کاری همانند این انجام<br /> <br /> �جلد پنجم ۱۹۷<br /> <br /> دادم وبا من چنان گفت که من با تو گفتم ومن به اوهمان‌گفتم که توبا من گفتی؛ اما به<br /> من داد. »<br /> <br /> پس ابوعبیده پذیرفت وسوی کار حویش باز گشت.<br /> <br /> پس از آن کسان پیاپی آمدند ومردم حجاز بی‌نیاز شدند وباران نیز بارید.<br /> <br /> ورومیان و قبطیان آنرا ببستند اگر خحواهی که بهای خوراکی در مدینه بابهای مصر<br /> همانند باشد نهری برای آن بکنم وپلها پزنم. .<br /> <br /> عمر نوشت: چنین کن وشتاب کن .<br /> <br /> مردم ۰صربه عمرو گفتند: «خراج تو آسان می‌رسد و امیرت راضی استاگر<br /> این کار انجام شود خراج مصر بکاهد. »<br /> <br /> عمروه‌طلب را برای عمر نوشت و یادکردکه این کار مایةٌ نقصان حسراج و<br /> ویرانی مصر است. عمرنوشت: «در این باب عمل کن و شتاب‌کن » خدا مصر را<br /> برای عمران ورفاه مدینه ویران کند.» وعمروبه انجام آن پرداخت که در قلزم بودو<br /> قیمتهای مدینه چون قیمتهای مصر شد. واین» در مصر نیز جز فراوانی نباورد.<br /> <br /> مردم مدینه از پس سال رماده نظیر آن ندیدند تا وقتی که عثمان کشته شد و<br /> دریا به روی آنها بسته شد وزبون شدند وبه کمبودی افتادند و بیمناك شدند .<br /> <br /> ابوجعفر گوید: به کفتةٌ واقدی‌رقه ورها وحران در همین سال به دست عیاض<br /> ابن‌غنم گشوده شد وهم‌در این سال عین‌الورده به دست عمیربن‌سعد گشوده شد. کفتة<br /> مخالف وی را پیش از این یاد کرده‌ايم. وهم به‌گفتةً واقدی عمر در ماه‌ذی لحجة<br /> این سال مقام ابراهیم را به‌محلی آور د که اکنون هست که پیش از آن به کعبه‌پیوسته<br /> بود. گوید: درطاعون عمواس بیست‌وپنجهزار کس جان دادند.<br /> <br /> ابوجعفر گوید: بعضیهاگفته۱:۱_&gt;شعمر در این سال شریح بن‌حارث کنسدی<br /> <br /> �۱۹۸ ترجم‌تار یخ‌طبری<br /> <br /> را به کار قضاکماشت. غاملان ولابات همانها بودند که در سال همدهم بوده بو دنك.<br /> آنگاه سال‌نوزدهم در آمد.</div>

Admin